ITHAKA 18 XX-XY (2010)
De locatie werd het voormalige Decanaat van Geneeskunde van de K.U.Leuven. Bij deze locatie hoorde een duidelijk thema. Foto’s van ITHAKA 18 kan je hier vinden. Hier vind je de website van ITHAKA 18.
In de Minderbroederstraat 17 heerst op dit moment een ijzingwekkende stilte. Niemand kan vermoeden dat dit ooit de plek was waar menselijke cellen tot op het bot werden ontleed door duizenden paar ogen, handen en rooie oortjes. Grijze professoren wijdden hun discipelen in in het mysterie der lijfelijkheid, hopend dat de studenten de mens achter het lichaam niet uit het oog verliezen. Na 18 jaar ontwikkelen gaat Ithaka terug naar de roots van het leven. De beeldende kunstententoonstelling is volwassen geworden, maar zal nooit volgroeid zijn. Vanuit wetenschappelijke basis creëert ITHAKA 18 XX-XY een oord voor inspiratie, creativiteit en kunst waar men verder streeft dan de menselijke DNA-fundamenten. Het doel? Zowel de kunstenaars als de bewonderaars een kans geven om mee verder te groeien.
Enkele foto’s van ITHAKA 18:
Werk van Benoît Gob op ITHAKA 18
Werk van Pieter-Jan Maesen op ITHAKA 18
In 1992 begon Ithaka als ééndagstentoonstelling. De bedoeling was om een breed publiek van studenten, Leuvenaars en mensen uit de provincie te laten kennismaken met wat er leeft in de actuele kunst. De filosofie van ongedwongenheid die toen al aanwezig was, vormt nog steeds een van de basispijlers van Ithaka. Ithaka biedt aan jonge kunstenaars, ongebonden aan galerijen of culturele instellingen, al gedurende achttien jaar de mogelijkheid om te experimenteren met nieuwe concepten en ideeën.
Daarnaast toont Ithaka aan het publiek een beeld van de ideeën en actuele emoties die leven in de kunstwereld. Ondertussen is Ithaka uitgegroeid tot een volwassen project. Het wordt ieder jaar opnieuw met aandacht gevolgd door het veld: heel wat kunstenaars die debuteerden op Ithaka, maken nu het mooie weer in België en daarbuiten. Denken we maar aan Hans Op de Beeck, Virginie Bailly, of recenter Angelo Vermeulen.
Een andere basispijler van Ithaka is de locatiegebonden kunst. Waar Ithaka vroeger als parcours werd opgevat, wordt nu ieder jaar een uniek leegstaand gebouw in Leuven gezocht. Deze locatie wordt gedurende een viertal dagen ingevuld door jonge kunstenaars die zich in de ontwikkeling van hun werk laten inspireren door deze locatie. De locatie vormt zo de rode draad van onze tentoonstelling.
Tot slot moet nog worden gezegd dat Ithaka een belangrijke publieke functie vervult. Ithaka trekt jaarlijks meer dan drieduizend bezoekers, waaronder velen die doorgaans niet echt met hedendaagse kunst vertrouwd zijn. Het zijn Leuvenaars, studenten, scholieren en andere geïnteresseerden, ook van ver buiten de Leuvense grenzen. Het jeugdige en ongedwongen karakter van Ithaka heeft studenten elke keer weer aangesproken. Hiermee is het geëvolueerd tot een evenement dat zich heeft ingeschreven in het cultuurprogramma van de student.
De voorbije edities van het beeldende kunstenparcours Ithaka hadden omwille van hun locatiegericht karakter elk een eigen klemtoon en boden in die zin telkens iets unieks. In onderstaande schets kan u een glimp opvangen van de laatste drie edities.
Deus Ex?! (2007)
Voor de vijftiende editie van Ithaka werd het oude gebouw van de voormalige Universitaire Parochie met verf beschilderd en met gips begoten. De religieuze sfeer die vroeger in het gebouw heerste, was nog voelbaar dankzij de kapel en de verschillende decoraties die overbleven. Er werd voor deze vijftiende editie dan ook gekozen voor het religiegerelateerde thema Deus Ex?!, een titel die gevarieerde spirituele invalshoeken bood en de kunstenaars op verschillende manieren kon inspireren. Is God verdwenen uit ons hedendaagse leven? Is religie verbannen door onze maatschappij? En zo ja; is deze verbanning een vooruitgang of achteruitgang? Met vragen over God en de verschillende godsdiensten in de wereld van vandaag, kaartte Ithaka 15 een belangrijke wereldproblematiek aan die nog steeds actueel is.
Amphi-Bios (2008)
In letterlijke zin betekent Amphi-Bios ‘dubbel-levend’. Dit verwijst naar de levenswijze van amfibieën: ze kunnen zowel in het water als op het land overleven. Deze dubbelzinnigheid die in elk leven aanwezig is, kan voor de kunstenaars een leidraad. Ook als mens zijn wij een dubbelwezen. Onze geboorte is een (smalle) door- en overgang van water naar land, van waterwezen naar landwezen. Land en Water vormen in Freudiaanse zin bovendien een wisselwerking tussen het bewuste en het onbewuste. Kunstenaars bewegen zich langs de vloedlijn van deze twee begrippen, in een poging bewust gestalte te geven aan een onbewuste drijfveer. Omdat de locatie de gebouwen van Land- en Waterbeheer zijn, wilde de organisatie binnen dit project tevens een milieuaccent aanbrengen. Het was uiteraard niet de bedoeling dat de kunst van Ithaka de dienstmaagd zou zijn van een bepaald maatschappelijke strekking, maar daagde de kunstenaars uit om het milieu een plaats te geven binnen het kunstwerk.
Artlandis (2009)
De locatie het voormalige Instituut voor Aardwetenschappen maakt dat Ithaka 17 uitging van de aarde. Toch kozen ze voor een mythische nuance via de naam: Artlandis. ‘Art’ uiteraard omdat het een kunstenfestival betreft, ‘land’ in de plaats van ‘lant’ wegens de locatie en dit alles gebaseerd op ‘Atlantis’ als mythische, verzonken stad van de kunst. Om dit te versterken werd gekozen voor de ondertitel ‘Hic sunt dracones’ (‘Hier zijn draken’, uit het Latijn), hetgeen vroeger op landkaarten geschreven stond voor men wist dat de aarde rond was. Men dacht namelijk dat de wereld plat was en dat er aan de uiteinden hiervan draken huisden die alles en iedereen verslonden die over de rand vielen. Deze editie van Ithaka beoogde het groots: de hele wereld (al dan niet ontdekt) is beschikbaar.
